Update 29 okt: nu met de rest van de foto's!
We zijn momenteel dus in het
Zion National Park, en hebben er gedurende de dag enkele wandelingen gemaakt. Door op verschillende plaatsen te wandelen, krijg je een beter beeld van de canyon, en deze is zeker aan te raden!
De canyon van Zion National Park is ontstaan doordat de rivier 'Virgin' de zandsteen hier geërodeerd heeft. De ingang ligt in het zuiden, het breedste deel van de canyon. Je kan de rivier verder stroomopwaarts volgen, waar de canyon uiteindelijk zo smal wordt dat er geen paden meer zijn:
de Narrows.Eerste wandeling: het Watchmen Trail. Deze hebben we op ongeveer een uur gedaan, en brengt je naar een hoger gelegen uitkijkpunt van een van de kleinere zij-canyons van het breedste deel. Hier was het relatief droog en zanderig, met veel grote stenen op het pad en een steil stuk in het begin. Van bovenaf kijk je dus uit over de vallei met het bezoekerscentrum etc. Een leuke om wakker te worden, en blijkbaar ook populair bij sporters die deze trail al lopend afleggen.
Hierna hebben we de shuttle genomen (je mag niet met de auto in het park), en halverwege uitgestapt aan de Weeping Rock. Regenwater sijpelt honderden meters hogerop de grond in, en sijpelt langzaam door de rotsen. Het zou er een 1000-tal jaren over doen om op verschillende plaatsen aan de rotswand weer de weg naar buiten te vinden. Het sijpelt dan langzaam naar onder, om aan een inkeping naar beneden te vallen. Je kan wandelen tot in die uitsparing, en je ziet het water naar beneden druppelen, zonder echt een waterval te zijn. Zo lijkt het alsof de rots weent, vanwaar ook de naam komt.
Nadat we onze bokes gegeten hadden, zijn we een stuk langs de rivier gewandeld naar de volgende shuttle-stop. Het was hier heel stil, behalve het geluid van het kabbelende water, en de wind in het riet dan. Hier waren ook geen andere mensen (behalve 1 man in de andere richting), dus het was een heel relaxe wandeling.
Aan de volgende halte zijn we weer op de shuttle gestapt, op weg naar het diepste eind van de canyon. Vanaf de halte is er nog een pad van 2 mijl dat verderloopt tot waar het niet meer kan. Daar wordt de canyon te smal, en heb je enkel de rivier nog. Hier beginnen de Narrows ('de smalte'), de reden waarom zoveel mensen naar Zion komen. Hier kan je door het water trekken, om zo de rivier nog verder te volgen. Op dat punt hebben we even getwijfeld om toch verder te gaan, maar niet gedaan. We waren er niet op gekleed, en het begon te regenen, dus kans op plotse vloed. Jammer, want daar worden de mooiste foto's gemaakt.
We zijn dan maar teruggewandeld, waarna het stopte met regenen. We hebben dan besloten om de dag af te sluiten met een tocht naar de 'Emerald Pools', een aantal vijvers verborgen in de bergen. De laagste is makkelijk bereikbaar, ook voor rolstoelen. De twee al wat moeilijker, en de derde was echt een vermoeiende klim van het 'zoek uw weg maar tussen de rotsblokken'. Die derde was ook wel de mooiste van allemaal. Vanaf de kliffen vele hogerop sijpelt water in het poeltje va bijna stilstaand water. Door algengroei krijgt het een groenige kleur, en omdat het bijna stilstaand water is, weerspiegelen de torenhoge rotsen in het water wanneer de zon een beetje schijnt. Er waren nog een aantal mensen, maar je merkte dat het voor iedereen een soort heiligdom was, want het was er muisstil.
Vijf wandelingen dus vandaag, alle vijf verschillend, en allemaal de moeite waard. Ik wil zeker eens terugkomen om nog twee andere dingen hier te doen:
Angels Landing Trail (hoog de kliffen op, smal pad waar je je aan kettingen moet vasthouden om niet te vallen; beloning: uitzicht over heel de vallei) en de Narrows (met aangepaste uitrusting dus).
Van de canyonparken die we gezien hebben vond ik Zion het mooist, en als het er ooit eens van komt wil ik hier zeker naar terugkeren. Je hebt hier zowel zandige woestijnstukken, als de groene valleibodem, en altijd torenhoge roodkleurige kliffen rondom je. Davy twijfelt nog steeds tussen dit Zion en de King's Canyon van het begin van onze reis.
Morgen zetten we koers naar Las Vegas, maar in de ochtend gaan we nog een laatste keer het park bezoeken en naar een uitkijkpunt gaan.
Philip & Davy (allebei blij dat onze schoenen uit zijn)
