USA - Dag 13: Grand Canyon

Vandaag 1 punt op de agenda: de Grand Canyon bezoeken.

De Grand Canyon is een vallei die doorheen miljoenen jaren door de Colorado rivier uitgesleten is (tempo: 16cm/1000jr). De canyon is een 435km lang, 25-29km breed, en nagenoeg 1,8km diep. Behalve de Colorado, lopen er in de canyon nog een hele hoop 'fault lines', dit zijn de scheidingen tussen aardplaten die aardbevingen, maar ook bergen veroorzaken. Dit zorgt ervoor dat de canyon soms een beetje omhoog gestuwd wordt, waardoor de rivier weer wat meer kan eroderen. Het resultaat na miljoenen jaren: een immens grote vallei!

We hebben een wandeling gemaakt van een goeie 12km, vanaf  het Grand Canyon Village naar Hermit's Rest. De wandeling loopt langs de zuidelijke kant van de canyon, in het begin op asfalt, wat later iets wat ooit asfalt was, en weer verder wordt het een zandpad. Op verscheidene plaatsen kan je op en af de gratis shuttle stappen als je wil. Aan deze stopplaatsen zijn ook leuningen geplaatst zodat je niet naar beneden kan vallen, maar het merendeel van de wandeling loopt langs een smal paadje met 3m rechts van je een klif van 800m diep!

We hebben vooral genoten van het uitzicht, en dingen gezegd als 'adembenemend' en 'damn, da's diep' en 'vinde gij mijn gat niet te groot in dees woestijn?'

We willen allebei nu wel ooit eens heel graag een trail volgen naar de bodem van de canyon, maar dat doe je niet op één dag. Echte training en voorbereiding zijn dus aangewezen, moest het er ooit van komen.

Voor de rest zal ik de foto's aan het woord laten.



 







 

Philip & Davy (allebei blij dat we onze schoenen konden uitdoen)

PS:
Nu ik er aan denk. Tijdens de voorbije 2 weken hebben we al een heleboel wilde dieren gezien in de parken enzo! Wat ik me zo kan herinneren: raaf, hert (man, vrouw & kind), pelikaan, grote spin (vogelspinmodel, 6cm), eekhoorns (veel! en verschillende soorten), arend, duif (stadsuitvoering), ... en ook sporen in de woestijn van kever, gek spring/kruipbeest & slang.

USA - Dag 12: Joshua Tree > Grand Canyon

Vanmorgen opgestaan onder een nog aangenaam warme woestijnzon, en koers gezet naar de Grand Canyon.

We zijn vanuit 29 Palms naar het noorden gereden om daar via de historische Route 66 verder oostwaarts te gaan.


De weg op zich is niet zo heel speciaal, maar je komt er wel nog overblijfselen van de vergane glorie tegen: leegstaande motels, geplunderde tankstations, een struik vol ondergoed, een berm waar ze met steentjes namen ingelegd hebben...

Tijdens de rit zijn we door de Mojave-woestijn gekomen. We merkten hier 2 grote delen in op. Het eerste deel was vrij plat, met struikjes; het tweede was bergachtiger, met cowboyland-bergen.

We hebben vandaag de belachelijk grote afstand afgelegd van 600km. Hetgeen ons nog het meeste opviel was hoe leeg die grote oppervlaktes zijn. Soms zie je in de verte wel een paar huizen staan, waar zelfs de postbode niet naartoe gaat. Hier doen ze het zo:


Een tweede ding was dat de wegen over heel lange lengtes kaarsrecht zijn, en tot in het oneindige lijken door te lopen. Op tijd tanken is hier de boodschap, want het is niet abnormaal dat je hier 200km lang geen teken van beschaving tegenkomt, laat staan een tankstation.


Een derde ding waar we een beetje van versteld stonden, zijn de lange-afstandstreinen. Eerst zagen we in de verte een bleke strook die leek te bewegen, maar geen idee wat het zou kunnen zijn. Nadien reden we dichter bij de spoorweg en viel het beter op. 4 locomotieven met heel veel wagons met containers op. Een ruwe schatting doet ons vermoeden dat die treinen gemakkelijk 1,5km lang zijn!


Op dit moment zijn we in Tusayan, een dorpje ongeveer 5 mijl ten zuiden van de Grand Canyon inkom. Gisteren zaten we nog te zweten in 35°-40° in de woestijn,  nu zitten we in de bergen met een temperatuur rond het vriespunt!
Morgen gaan we de Grand Canyon bezoeken, dus dat zal het gebrek aan highlights van vandaag ongetwijfeld compenseren.

Philip & Davy

USA - Dag 11: Joshua Tree National Park

Vandaag hielden we het in L.A. voor bekeken, en trokken we weer oostwaarts. Zo zijn we door het Joshua Tree National Park gereden.


Die naam kan je misschien wel bekend in de oren klinken. Voor de plantenkenners: de joshua-tree is een palmachtige boom; voor de muziekfanaten: the joshua tree is  een album van U2 (verderop nog iets meer hierover).

Het is een relatief klein park, maar naar Belgische normen nog steeds onnozel groot: een luttele 3200km². We reden langs het zuiden binnen, en daar was het al een tijdje een typische woestijn: droog, uitgestrekt, lage stugge struikjes...
Naarmate we verder noordwaarts reden begon dat stilaan te veranderen. We zagen sporen van eerdere waterstromen, en waar water is, zijn meer plantjes. We passeerden op een gegeven moment een veld Cholla-cactussen. Ze worden hier niet echt gekweekt, maar wel goed verzorgd om zo nadien weer uitgezet te worden.

Nog wat later op de trip was het landschap bezaaid met grote gladde rotsblokken. Van wat ik ervan onthouden heb, werden deze lang geleden vanuit de aardkorst naar boven gestuwd. Geologen zullen hier zeker hun kart kunnen ophalen, maar deze rotsen zijn vooral bekend bij bergbeklimmers.

Later zijn we ook aan Key's View gestopt. Dit is een hogerop gelegen uitkijkpunt van waaruit je de San Andreasbreuk aan het werk kan zien. Elk jaar schuift dit punt bijna 3cm op t.o.v. de bergketen aan de horizon. Er waren geen wolken of mist, maar heel ver konden we niet goed kijken want er hing een hele waas over het landschap. Deze blijkt afkomstig te zijn van het vocht in de grond wat verdampt en opstijgt.


Van hieruit zijn we doorgereden naar het Harmony Motel. In het begin had ik het toch over U2? Zij werden zo geïnspireerd door de grillige vormen van de bomen en de rotsen, dat ze er een album aan toegewijd hebben. Het motel waarin ze lang geleden hebben geslapen, is ditzelfde Harmony Motel!


Eens aangekomen hebben we eerst de was gedaan, en dan gaan eten in een italiaans restaurantje wat nog niet lang open was. Het 'dorp' hier is niet meer dan een lange straat met wat winkels enzo rond en enkele invalswegen. Middle of nowhere dus, maar de italiaan deed heel hard zijn best, en de serveersterkes mochten er best wel wezen!

We hebben zonet de dag afgesloten door eens te gaan liggen in de lekker warme jacuzzi van het motel.

Midden van de woestijn, de hele dag 35-40°, slapen in een boerengat met knappe dienstertjes, een warm bubbelbad onder de sterren, en ondertussen huilende coyotes in de nacht (eerst leken het er 2, nu wel 200).

Only in America, baby!

Morgen Route 66 richting Grand Canyon.

Philip & Davy

USA - Dag 10: Los Angeles

Vandaag zijn we in L.A. rondgegaan/gereden. 's Ochtends eerst naar het strand (Muscle Beach, waar in de jaren 40 het concept 'fitness' ontstaan is), en de Santa Monica Pier met het pretpark op. Deze pier is ook een van de uiteinden van de legendarische Route 66.

Van daaruit naar de Tar Pits. Die liggen gewoon in een park in de stad, en het is een van de weinige plaatsen waar teer naar boven borrelt (er zijn er wereldwijd nog een 5-tal andere). Hier zijn nog steeds opgravingen aan de gang. Doorheen de geschiedenis zijn er veel dieren, mensen en voorwerpen in beland en gezonken, en die zijn ze nu aan het bovenhalen.


Vervolgens naar de Walk of Fame, met de befaamde sterrentegels, en de film & evenementzalen: Chinese Theatre, het Dolby Theatre (de oscaruitreikingen gaan hier elk jaar door), en het Hollywood & Highland Center (een winkelcomplex, mar de centrale weg ligt in het verlengde van de Hollywoodletters, dus van hieruit kan je het duidelijk zien.


Na gegeten te hebben zijn we verder gereden naar het historische hart van de stad: El Pueblo de Los Angeles. Hier is ooit de stad ontstaan, en er zijn nog een heel aantal authentieke gebouwen aanwezig. Vlakbij liggen ook Chinatown en Little Tokyo, waar we ook even naartoe gewandeld zijn. Vooral Little Tokyo vonden we gezellig aandoen.


Ter indicatie, want zoals ik het hier neerschrijf lijkt dat niet veel, kan ik je vertellen dat we met deze rit zo'n 150km gereden hebben. Zo zie je maar hoe groot de stad werkelijk is!

's Avonds zijn we in de studentenwijk met Caroline nog gaan eten en iets gaan drinken. We zijn iets gaan drinken in een sportcafé, waar het per toeval (hopen we, Caroline) ook karaoke-avond was. Vooral de buitenwipper zag er nog het hardst van af. (buitenwippers heb je overal in de steden, zij controleren de identiteitskaarten om zo minderjarigen buiten te houden)

Tegen dat we dan weer thuis waren (nog maar eens 25km) was het al 1u, dus de hoogste tijd om te slapen!

Philip & Davy

USA - Dag 9: Cambria > Los Angeles

Vandaag hebben we onze rit zuidwaarts verdergezet.

Onderweg niet zo heel veel te beleven, de highway was al heel wat minder interessant als gisteren, maar toch nog een heel stuk langs de kustlijn gereden.

Uiteindelijk kwamen we weer in de bewoonde wereld terecht: Malibu (strand van Baywatch). De sterattractie (behalve de strandwachtershuisjes) is hier de mensen. Het was een heel mooie dag vandaag, maar toch waren de stranden niet overbevolkt. Hopelijk morgen meer variatie in deze opmerkelijke dierensoort.


Van daaruit dan doorgereden op zoek naar de befaamde Hollywoodletters, en na lang zoeken ook gevonden. Ze zijn in't echt lang zo groot niet als ze geportretteerd worden.

We zitten nu in een motelletje in Santa-Monica, aan de kust van L.A. Los Angeles is een groooote stad, als je het nog zo kan noemen tenminste. Je kan het bijna vergelijken met de verzamelde gemeentes van zonhoven-hasselt-diepenbeek: alles wat je je kan inbeelden, maar ver uit elkaar. Gevolg is ook dat je niet echt een centrum ofzo hebt; dus waar de mensen wonen, zijn niet per definitie ook winkels/cafes/restaurants. Net als ons hotelletje: vlak tegen het strand, maar dan heb je het ook wel gehad...

Vanavond hebben we dan ook met Caroline afgesproken, een vriendin van Davy uit onze studententijd. Ze woont & werkt hier nu al een 3-tal jaar op de universiteitscampus. We zijn samen pizza gaan eten (heel lekker trouwens), en daar vertelde ze dat ze dat centrum-gevoel ook wel mist...

Morgen gaan we nog een paar stranden kijken, en een paar dingen in de stad, en overmorgen is het weer richting woestijn voor Joshua Tree Park.

Philip & Davy

USA - Dag 8: San Francisco > Cambria

Hallo,

Vandaag vertrokken we uit San Francisco richting L.A.

's Ochtends eerst naar Fisherman's Wharf, dan langs het water naar het noorden om de Golden Gate Bridge te zien, en dan over Highway 1 naar het zuiden.

Vanaf de pieren in de vissersbaai konden we in de verte Alcatraz zien, het beroemde/beruchte gevangeniseiland:


Zoals je kan zien, hangt er een waas boven het eiland. S.F. staat bekend als fog-city (mist-stad). Deze mist komt binnengerold vanaf de oceaan. De warmere, vochtige zeelucht wordt naar het oosten geblazen, maar vlk voor de S.F. kustlijn is er een stroming van koeler water, waardoor die lucht afkoelt en mist vormt.
Op Google vind je daar wel coole prentjes van, maar wij hebben het in het echt zien gebeuren.
We waren dus op weg naar de Golden Gate Bridge, maar toen we aan de zuidelijke voet stonden, zagen we ze in mist gehuld. We zijn de brug dan maar overgereden, in de hoop dat op die tijd de mist weggetrokken zou zijn, maar daar kwam niets van in huis. We hebben de brug dus gezien, maar niet in zijn geheel:


 

De weg die over de brug gaat, is Highway 1. Deze vertrekt een heel stuk ten noorden van S.F., en loopt tot net ten zuiden van L.A.. Deze snelweg (niet hetzelfde als een autostrade van bij ons) is voor sommigen de mooiste weg ter wereld. In de bossen van Sequoia & King's Canyon hebben we 2 noren ontmoet, die dezelfde route als ons deden, maar in omgekeerde richting. Ze waren hier dus al geweest en zeiden dat deze baan een van de meest fantastische dingen was die ze al gezien hadden. Hij loopt namelijk voor een groot deel langs de grillige oceaankust. Niet op een afstand van 5 km, maar op een afstand van 'ik stap uit, doe 5 passen, en val in het water'!

Na vandaag kunnen we niet anders dan het met de noren eens zijn. Kronkels en bergen, en na elke bocht of heuveltop verschijnt een nieuwe, adembenemend mooie baai. De ene keer met een strand, de andere keer met hoge rotskliffen waar de golven op stukbreken, dan weer een baai met verschillende kleinere rotsen verspreid over het water die de golfslag breken. Geen appartementen, hotels of campings, maar puur natuur, pure wildernis, met hier en daar wel een villa tegen de bergwanden gebouwd.
Het is moeilijk uit te leggen wat er zo speciaal aan is, dus vandaar enkele foto's. Deze zijn allemaal gemaakt vanuit de auto, of stopplaatsjes op de pechstrook.



Deze 4 foto's zijn genomen op een rit van om en bij de 6u, en zijn dus maar een heel kleine selectie, maar zo krijg je een idee wat we die hele tijd hebben mogen aanschouwen.

En alsof dat nog niet genoeg was, trakteerde de zon ons ook nog op een picture-perfect sunset! We stonden op een kleine parking naast de baan, met nog een 6-tal andere wagens, en iedereen werd er stil van, en deed hetzelfde als wij: zwijgen, kijken, en foto's nemen ;)



 

Hierna was het ongeveer 19u, dus nog 2u te gaan tot Cambria. Da's een klein 'dorpje' halfweg S.F. en L.A., niet veel meer dan een weg langs het strand vol met hotelletjes voor vooral pasgetrouwde koppeltjes ;)
Net nog heel lekker gegeten in de Bar & Grill, waar - geloof het of niet - de bedienster ook weer in België geweest is, EN zelfs nog een beetje nederlands sprak!

Morgen 4u rijden naar L.A., we slapen daar in Santa Monica, de naam ken je wellicht wel van de vele films die hier zijn opgenomen.

Hollywood, here we come!!

Philip & Davy

USA - Dag 7: San Francisco

Vandaag was het 'museumdag':

- 's ochtends naar het SFMOMA (San Francisco Museum of Modern Arts): Magritte, Klee, Picasso, Matisse, ... Geen foto's wegens welbekend...
- vervolgens naar het Cartoon Museum: hier was een speciale tentoonstelling over de nieuwe animatiefilm 'Paranorman', met kleipopjes en sets die in de film gebruikt werden. Geen foto's wegens niet toegelaten.
- dan op zoek naar de typische trammetjes:


- dan naar het Golden Gate Park voor de 'California Academy of Sciences': Dit is een leerrijk 'museum' met levende en opgezette dieren, aquarium, coole regenwoud-bubbel, activiteiten voor de kleinsten, en een planetarium. Een greep uit het aantal (levende) dieren dat we daar gezien hebben: slangen, gekko's, gifkikkertjes, grote vlinders, fluo-kwallen, zeepaardjes, krokodil, penguins, ...
Het dak is overigens een 'levend' dak, namelijk bedekt met gras en planten enzo. Daar hebben we dan ook teletubbieland ontdekt!

's Avonds nog heeeel lekkere sushi gegeten, en baseball gaan kijken in hetzelfde cafe: The Mad Dog in the Fog ;)

Ik vond S.F. best wel een leuke stad. 's Avonds moet je wel een beetje opletten waar je komt (parken vermijden enzo), maar voor de rest wel leuk. Niet onnozel groot of complex; heuvels die voor een serieuze klim zorgen nu en dan, maar ook voor wisselende perspectieven.
Er zijn ook niet gek veel flatgebouwen, het merendeel van de gebouwen zijn victoriaanse huisjes. Zo doet S.F. echt aan als een woon & leef-stad.
Ik noem het een beetje het Hasselt van Amerika: een echte stad-stad, maar toch niet te onpersoonlijk.

Morgen Golden Gate Bridge, en dan over Highway 1 naar het zuiden, richting L.A.
Philip & Davy