Die naam kan je misschien wel bekend in de oren klinken. Voor de plantenkenners: de joshua-tree is een palmachtige boom; voor de muziekfanaten: the joshua tree is een album van U2 (verderop nog iets meer hierover).
Het is een relatief klein park, maar naar Belgische normen nog steeds onnozel groot: een luttele 3200km². We reden langs het zuiden binnen, en daar was het al een tijdje een typische woestijn: droog, uitgestrekt, lage stugge struikjes...
Naarmate we verder noordwaarts reden begon dat stilaan te veranderen. We zagen sporen van eerdere waterstromen, en waar water is, zijn meer plantjes. We passeerden op een gegeven moment een veld Cholla-cactussen. Ze worden hier niet echt gekweekt, maar wel goed verzorgd om zo nadien weer uitgezet te worden.
Nog wat later op de trip was het landschap bezaaid met grote gladde rotsblokken. Van wat ik ervan onthouden heb, werden deze lang geleden vanuit de aardkorst naar boven gestuwd. Geologen zullen hier zeker hun kart kunnen ophalen, maar deze rotsen zijn vooral bekend bij bergbeklimmers.
Later zijn we ook aan Key's View gestopt. Dit is een hogerop gelegen uitkijkpunt van waaruit je de San Andreasbreuk aan het werk kan zien. Elk jaar schuift dit punt bijna 3cm op t.o.v. de bergketen aan de horizon. Er waren geen wolken of mist, maar heel ver konden we niet goed kijken want er hing een hele waas over het landschap. Deze blijkt afkomstig te zijn van het vocht in de grond wat verdampt en opstijgt.
Van hieruit zijn we doorgereden naar het Harmony Motel. In het begin had ik het toch over U2? Zij werden zo geïnspireerd door de grillige vormen van de bomen en de rotsen, dat ze er een album aan toegewijd hebben. Het motel waarin ze lang geleden hebben geslapen, is ditzelfde Harmony Motel!
Eens aangekomen hebben we eerst de was gedaan, en dan gaan eten in een italiaans restaurantje wat nog niet lang open was. Het 'dorp' hier is niet meer dan een lange straat met wat winkels enzo rond en enkele invalswegen. Middle of nowhere dus, maar de italiaan deed heel hard zijn best, en de serveersterkes mochten er best wel wezen!
We hebben zonet de dag afgesloten door eens te gaan liggen in de lekker warme jacuzzi van het motel.
Midden van de woestijn, de hele dag 35-40°, slapen in een boerengat met knappe dienstertjes, een warm bubbelbad onder de sterren, en ondertussen huilende coyotes in de nacht (eerst leken het er 2, nu wel 200).
Only in America, baby!
Morgen Route 66 richting Grand Canyon.
Philip & Davy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten